هشت ركعت كرده وشك كند كه يك ركعت زايد در مغرب بوده يا در عشا بايد هر دو را اعاده كند كه شك أو بعد از سلام عشا حاصل شود يا قبل از ان ( سى ودويم ) اگر نماز مغرب را بجا أورد بعد از ان فراموش كند كه مغرب را بجا أورده با انكه يقين كند كه نكرده يا شك كند در اتيان ان ودوباره بجا أورد وپيش از سلام متذكر شود كه مغرب را أورده بوده ولكن علم اجمالي پيدا كند كه در يكى از اندو نماز يك ركعت زياد بعمل أورد مىتواند دويمى را تمام كند ودر نماز مغرب اكتفاء بان نمايد زيرا كه يقين دارد كه يكى از دو نماز سه ركعتي بعمل امده وشك ميان سه وچهار در نماز دويم با انكه در نماز مغرب موجب بطلان است ضرر ندارد زيرا كه مضر بودن ان در صورتي است كه طرف ديگرى نداشته باشد كه بانضمان ان يقين كند بحصول نماز صحيح وهم چنين است هر گاه نماز صبح را بجا أورده وفراموش كند ان را ودوباره بجا أورد ويقين كند كه يكى از ان دو نماز را سه ركعت كرده ( سى وسيم ) اگر در حال قيام شك كند ركوع را بجا أورده يا نه بايد ركوع را بجا أورد پس هر گاه با فرض شك فراموش كند ركوع را تا داخل سجده شود ايا حكم شك بعد از تجاوز از محل در ان جارى است يا نه ظاهر ان است كه جارى نباشد زيرا كه همان شك سابق است كه باقي مانده وشك در محل بوده وهم چنين است اگر شك در سجده داشته باشد در محل وفراموش كند وداخل تشهد شود وهم چنين در ساير افعال واجزاء نماز ( سى وچهارم ) اگر يقين كند كه جزئي از نماز را فراموش كرده ومحل ان باقي باشد وتدارك ان را فراموش كند تا داخل ركن بعد از ان شود وبعد از ان علم أو بفراموشى انجزء منقلب بشك شود ممكن است قاعده شك بعد از محل بر ان جارى باشد بانكه حم بصحت نماز شود هر چند انجزء فراموش شده ركن باشد وحكم شود بعدم وجوب قضاء وعدم وجوب سجده سهو بر ترك ان در جائيكه بر فرض نسيان قضاء وسجده واجب باشد لكن در صورتيكه ان جزء ركن باشد بعد از اتمام نماز أحوط اعاده نماز است وقضاء ان جزء وسجد سهوه است در جائيكه بر فرض نسيان جزء قضا وسجده واجب باشد ( سى وپنجم ) اگر اعتقاد كند كه از نماز أو سجده يا تشهد ناقص شده كه قضاء ان بعد از نماز واجب است يا انكه جزئي را سهوا ترك كرده كه موجب سهو است بعد از ان در أثناء نماز يا بعد از ان وپيش از عمل نمودن بان اعتقاد أو متبدل شد بشك وجوب انها ساقط مىشود وهم چنين اگر بعد از سلام